HET VERHAAL VAN SKIPPER

Op de dag dat ik werd opgehaald, viel het Anita op dat ik in het nest niet liep. Al mijn broertjes en zusjes waren aan het spelen, maar ik bleef liggen. Na mijn eerste korte autorit naar mijn nieuwe huis in Oudenhoorn, werd ik in het gras gezet en daar liet ik mij in het gras vallen en kwam niet meer overeind. Ook in huis ging ik niet op verkenning maar ging braaf liggen op een dekentje en viel al snel in slaap. Verbaasd was mijn familie.

Van de fokker had mijn familie een handleiding gekregen met een bewegingsschema. Met 8 tot 9 weken mocht ik 4 maal per dag 10 minuten lopen. En elke maand kwam daar 5 minuten bij. Maar ik weigerde te lopen. Kleine korte stukjes dat ging nog wel, maar dan ging ik toch maar weer zitten of liggen.Dit was dan ook opvallend. Mijn familie belde met de fokker en zij kregen te horen dat ik gewoon erg lui was. Kort voor de vakantie in augustus viel het de familie op dat ik wat mank liep met mijn linkervoorbeen. Niet iedere keer, maar met name Anita was er niet gerust op.
We maakten nog maar korte wandelingen en hadden ons aan alle voorgeschreven regels gehouden. Mijn familie had zelfs kleden voor in huis aan geschaft, welke zij nog nooit hadden gehad. In het begin dacht mijn familie nog aan iets onschuldigs, maar na de zomervakantie werd het mank lopen steeds erger en wij bezochten de dierenarts.

Waar mijn familie bang voor was kwam uit….

In zowel de linker elleboog als de rechter elleboog werd elleboog dysplasie ontdekt. Rechts met LPC (FPC). en OCD. Links met LPC (FPC) en kissing leasion. De fokker werd geinformeerd.

Na veel overleg met de dierenarts en de fokker werd ik op 13 november 2003 aan beide ellebogen in één keer geopereerd. Dit was tegen de afspraak. De afspraak was eerst de linker elleboog en 3 maanden later de andere. De operatie verliep volgens de arts ongecompliceerd. Ik werd nabehandeld met athrilone tabletten gedurende 3 maanden en vitamine C. Opgemerkt werd nog wel dat ik verhoogde kans liep op arthrose.

Een heel vervelende periode brak toen aan met weinig beweging en pijn. Heel veel tijd heb ik doorgebracht in mijn bench om zoveel mogelijk te rusten. Gelukkig stond de bench in de woonkeuken en was ik er toch de gehele dag bij. Gelukkig ben ik een hele rustige hond en accepteerde mijn lot. Het heeft echter vele maanden geduurd voor ik met mijn familie een wandeling kon maken van een half uurtje. Mijn revalidatie verliep heel wisselend. Soms ging het weken goed en had de familie weer hoop. En dan liep ik ineens toch weer mank en dan altijd aan de linkerkant. Hiervoor heb ik ook nog fysiotherapie gehad, met wekelijkse massages en oefeningen, die ook thuis doorgingen.

Nu zijn we meer dan een jaar verder en ook nu nog zijn er periodes dat ik veel mank loop, Het is telkens afwegen wat mijn familie met mij kan doen. Ik ben gek op zwemmen, het najagen van onze katten in de tuin, strandbezoek, wandelen in de landerijen voor mijn huis, en ga zo maar door. Maar dit is vaak funest en moet ik bekopen met weer enkele dagen van mankheid. Wat een onbezorgde leuke puppy / jonge hondentijd had moeten worden is een periode van pijn, zorgen en teleurstelling geworden. En ik ben bang dat er nog een operatie zal moeten plaats vinden voor een volledig herstel.

Naschrift van Anita

Wat heel veel goed maakt is Skipper zelf.

Hij is zo ontzettend lief en trouw. Waar ik ben daar is Skipper, waar Skipper is daar ben ik. Hij volgt mij overal. Hij kijkt mij dan aan met zijn droopy ogen en ik zou hem dan ook voor geen goud willen missen.

Maar het had zo anders kunnen zijn.